Unha perfecta sincronización

Nobel de Medicina 2013
8 Xaneiro 2014
PN medicina

Este ano o premio Nobel de Medicina galardoou a tres científicos que investigaron a razón pola cal as nosas células reciben os seus nutrientes, hormonas e demais compostos químicos de forma ordenada e cuantificada, segundo as súas necesidades.

A estes tres profesores de universidade debémoslles o feito de coñecer a existencia duns contedores encargados do transporte de nutrientes, e no caso das células que segregan compostos, como por exemplo as células dos órganos endócrinos como a insulina (segregada polas células do páncreas), organizar estes compostos e entregalos no lugar indicado no momento xusto. A estes contedores denominámolos, a partir de agora, vesículas.

vesículas

funcionamento das vesículas

Realmente, as vesículas xa eran coñecidas pola comunidade científica, xa que son moi comúns de ver na maioría das células eucariotas. Ata agora o que sabíamos delas é que se forman no aparello de Golgi, que almacenaban nutrientes, como a auga, e que tiñan a función excretora da célula. O que realmente se lles premiou a estes tres científicos é o feito de descubrir como funciona todo o mecanismo e aclarar que axentes interveñen, entre outros moitos detalles do sistema de transporte vesicular. 

Deste modo, un incorrecto funcionamento do sistema de vesículas fai que o individuo padeza unha enfermidade, por exemplo a diabete, o tétanos ou as temidas distonías.

Pero, como foi o descubrimento? Pois ben, pódese dicir que foi o resultado de anos de investigación, e preséntasenos como un conxunto dos traballos de James E.Rothman, Thomas C.Südhof e Randy W. Shekman, por separado.

> Shekman traballou con fermentos nos que identificou diferentes xenes que, de non existir o transporte nas células, sería un caos.

> Rothman descubriu pequenos sacos en células de mamíferos coa capacidade de transportar moléculas; estes sacos fundiríanse contra as membranas das células diana descargando o seu material, de tal modo que as proteínas que forman ditos sacos, so encaixarían nos ocos adecuados nas membranas onde as vesículas teñen que depositar as moléculas específicas e necesarias no momento xusto.

neurotrasmisores

neurotrasmisores

> Südhof adoptou as teorías dos dous últimos científicos nos seus estudos sobre os neurotransmisores e, sorpresa!, a teoría das vesículas encaixaba perfectamente no modelo, e concordaba coas observacións que o científico nacido en Alemania levaba facendo dende facía tempo.

Polo tanto e deste xeito, grazas as achegas destes tres grandes científicos galardoados co premio de maior prestixio con todos os honores, hoxe comprendemos mellor o transporte vesicular, a comunicación neurolóxica, a causa de que no corpo exista unha coordinación tan exacta e precisa, e posiblemente nuns anos coñezamos tratamentos ou curas para moitas enfermidades.